Kelly kwam bij ons met het verhaal van veel drinken, veel plassen, en ook binnen plassen. Ze had pijn bij het plassen en een pijnlijke vulva. We hebben Kelly een antibioticum meegegeven en het advies om zo snel mogelijk een urineonderzoek te laten doen. In de urine was veel bloed te vinden. Dat was eigenlijk het enige afwijkende in de urine. Ook uit microscopisch onderzoek kwam niets bijzonders.

Kelly reageerde goed op het antibioticum en was enige weken van haar problemen af. Toen de verschijnselen terugkeerden hebben we nogmaals urineonderzoek gedaan wat opnieuw niets opleverde. Voor de zekerheid nogmaals een antibioticumkuur gegeven voor 10 dagen. Nog voor het eind van de antibioticum kuur bleek dat deze niet aansloeg. Het maken van een echo was de volgende stap.

Hieruit kwam het volgende beeld:

Op de echo zijn 2 stenen in de blaas te zien.  Opereren is de volgende stap om de stenen te verwijderen. Om nogmaals voor de operatie een goed beeld van de stenen te krijgen hebben we ook nog een röntgenfoto gemaakt. Ook op de foto's zijn de 2 stenen duidelijk zichtbaar.

We hebben een aantal foto's van de operatie gemaakt, die u hieronder op volgorde kunt bekijken.

De dierenarts heeft eerst de buikwand en daarna de blaas geopend. De eerste steen kwam hij al meteen tegen.

Deze twee stenen zaten in de blaas van Kelly.

Na het verwijderen van de stenen hebben we de blaas gespoeld en gesloten met zelfoplossende hechtdraad (vicryl).

Als de blaas terug op zijn plek in de buikholte zit wordt eerst de spierlaag dicht gehecht. En als laatste wordt de huid aan elkaar gehecht.

Na afloop van de operatie is Kelly heel goed hersteld en na 10 dagen hebben we de hechtingen verwijderd. De stenen zijn opgestuurd voor analyse, hierbij wordt de samenstelling onderzocht. Uit onderzoek bleek dat de steen die Kelly had niet zonder een operatie opgelost had kunnen worden. Calciumoxalaat is niet zelf door het lichaam op te lossen en je kunt door middel van aanpassing van voeding proberen te voorkomen dat er opnieuw blaasstenen vormen.